Wlewki dopęcherzowe z kwasu hialuronowego Gdańsk

Wlewki dopęcherzowe, nazywane również instylacjami dopęcherzowymi, to małoinwazyjna metoda leczenia polegająca na podaniu odpowiednio dobranego preparatu bezpośrednio do pęcherza moczowego. Najczęściej stosowane są preparaty zawierające kwas hialuronowy, samodzielnie lub w połączeniu z innymi składnikami wspierającymi odbudowę naturalnej bariery ochronnej błony śluzowej pęcherza, np. siarczanem chondroityny.

Wewnętrzną powierzchnię pęcherza chroni warstwa glikozaminoglikanów, określana jako warstwa GAG. Jej zadaniem jest ograniczanie kontaktu wrażliwego nabłonka pęcherza z substancjami znajdującymi się w moczu. Jeżeli bariera ta zostanie uszkodzona lub osłabiona, może dojść do zwiększonego podrażnienia błony śluzowej i występowania przewlekłych dolegliwości.

Podanie preparatu bezpośrednio do pęcherza ma na celu wspomaganie odbudowy warstwy GAG i poprawę jej funkcji ochronnej. U odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów terapia może przyczyniać się do stopniowego zmniejszenia bólu, pieczenia, częstomoczu oraz naglących parć na mocz.

Wlewki dopęcherzowe z kwasem hialuronowym mogą być rozważane u pacjentów z przewlekłymi lub nawracającymi dolegliwościami dolnych dróg moczowych, szczególnie w sytuacjach, w których istotną rolę może odgrywać uszkodzenie naturalnej bariery ochronnej pęcherza.

Do najczęstszych wskazań należą:

• zespół bolesnego pęcherza / śródmiąższowe zapalenie pęcherza (IC/BPS),
• nawracające zapalenia i zakażenia pęcherza – jako element profilaktyki kolejnych nawrotów,
• przewlekły ból i pieczenie w obrębie pęcherza,
• częstomocz oraz naglące parcia na mocz po wykluczeniu innych przyczyn,
• popromienne zapalenie pęcherza,
• wybrane dolegliwości związane z podrażnieniem błony śluzowej po zabiegach urologicznych lub leczeniu dopęcherzowym.

Warto pamiętać, że podobne objawy mogą być również związane z infekcją, kamicą, pęcherzem nadreaktywnym, chorobami prostaty lub innymi schorzeniami układu moczowego. Dlatego przed rozpoczęciem terapii konieczna jest konsultacja urologiczna i odpowiednia diagnostyka.

Sposób przygotowania do wlewki dopęcherzowej zależy od rodzaju stosowanego preparatu, rozpoznania oraz indywidualnego stanu zdrowia pacjenta. Szczegółowe zalecenia przekazywane są podczas kwalifikacji do zabiegu.

Bezpośrednio przed podaniem preparatu pęcherz powinien zostać opróżniony. Pacjent zazwyczaj oddaje mocz przed rozpoczęciem procedury.

Jeżeli występują objawy mogące wskazywać na zakażenie dróg moczowych, lekarz może zalecić wykonanie badania ogólnego moczu lub posiewu moczu. Aktywna infekcja wymaga odpowiedniej diagnostyki i leczenia, dlatego przed wykonaniem wlewki należy poinformować lekarza o gorączce, nasilonym pieczeniu podczas oddawania moczu, krwiomoczu lub innych nowych dolegliwościach.

Nie należy samodzielnie wprowadzać zmian w przyjmowanych lekach ani stosować dodatkowych ograniczeń dotyczących jedzenia lub picia, jeżeli nie zostały one zalecone przez lekarza.

Wlew dopęcherzowy jest krótką procedurą ambulatoryjną wykonywaną bez hospitalizacji. Po opróżnieniu pęcherza i przygotowaniu okolicy ujścia cewki moczowej lekarz lub odpowiednio przeszkolony personel wprowadza cienki cewnik do pęcherza. Następnie przez cewnik podawany jest przygotowany roztwór.

Po podaniu preparatu cewnik zostaje usunięty. Roztwór powinien pozostać w pęcherzu przez czas określony dla zastosowanego preparatu i zgodnie z zaleceniami lekarza. Dopiero później pacjent może opróżnić pęcherz w naturalny sposób.

Samo podanie preparatu zazwyczaj jest dobrze tolerowane. Największy dyskomfort może być związany z wprowadzeniem cewnika. U części pacjentów podczas lub krótko po zabiegu może wystąpić przejściowe pieczenie, uczucie parcia na mocz lub niewielki dyskomfort w obrębie cewki moczowej.

Wlewki dopęcherzowe najczęściej wykonywane są w serii, ponieważ odbudowa i poprawa funkcji ochronnej błony śluzowej pęcherza jest procesem wymagającym czasu.

Nie istnieje jednak jeden schemat odpowiedni dla wszystkich pacjentów. Liczba zabiegów oraz odstępy pomiędzy kolejnymi wlewami zależą m.in. od:

• rodzaju zastosowanego preparatu,
• rozpoznania,
• nasilenia i czasu trwania dolegliwości,
• odpowiedzi pacjenta na dotychczasowe leczenie,
• zaleceń lekarza oraz producenta stosowanego preparatu.

Na początku terapii wlewki mogą być wykonywane częściej, a w późniejszym okresie odstępy pomiędzy nimi mogą zostać wydłużone. Indywidualny schemat leczenia ustala urolog, który podczas kolejnych wizyt ocenia efekty terapii i decyduje o jej kontynuacji lub modyfikacji.

Nie można określić jednej liczby zabiegów, po której u każdego pacjenta wystąpi wyraźna poprawa. Efekty terapii dopęcherzowej pojawiają się indywidualnie i zależą od rodzaju schorzenia, czasu trwania objawów, stopnia zaburzenia bariery ochronnej pęcherza oraz reakcji organizmu na leczenie.

U części pacjentów poprawa może pojawiać się stopniowo w trakcie kolejnych podań. Może obejmować:

• zmniejszenie bólu lub pieczenia w obrębie pęcherza,
• ograniczenie naglących parć na mocz,
• rzadsze oddawanie moczu w ciągu dnia i w nocy,
• zmniejszenie uczucia ucisku lub dyskomfortu,
• poprawę codziennego komfortu funkcjonowania.

W przypadku terapii stosowanej przy nawracających zapaleniach pęcherza jednym z celów może być również zmniejszenie częstości kolejnych nawrotów.

Brak wyraźnego efektu po pierwszej wlewce nie oznacza automatycznie nieskuteczności terapii. Lekarz ocenia rezultaty po kolejnych zabiegach i na tej podstawie ustala dalsze postępowanie.

Wlewki dopęcherzowe z kwasem hialuronowym są zabiegami małoinwazyjnymi i zazwyczaj są dobrze tolerowane. Ponieważ preparat podawany jest bezpośrednio do pęcherza, terapia ma charakter miejscowy.

Przejściowe dolegliwości mogą być związane przede wszystkim z samym cewnikowaniem. Bezpośrednio podczas zabiegu lub krótko po nim może wystąpić:

• niewielkie pieczenie w cewce moczowej,
• uczucie parcia na mocz,
• częstsza potrzeba oddawania moczu,
• przejściowy dyskomfort,
• niewielkie podrażnienie cewki związane z wprowadzeniem cewnika.

Zakres możliwych działań niepożądanych i przeciwwskazań zależy również od konkretnego preparatu użytego podczas wlewki, dlatego przed rozpoczęciem terapii lekarz uwzględnia jego skład oraz stan zdrowia pacjenta.

Wlewki odbudowujące warstwę ochronną pęcherza nie są antybiotykiem i nie zastępują leczenia aktywnego zakażenia układu moczowego. Jeżeli po zabiegu wystąpi gorączka, nasilający się ból, znaczny krwiomocz, trudności w oddawaniu moczu lub inne niepokojące objawy, należy skontaktować się z lekarzem.